Filtr Polaryzacyjny -mini test (teoria i praktyka)

Światło naturalne lub sztuczne składa się z promieni, które drgają w różnych kierunkach (prostopadle do kierunku rozchodzenia się światła). Takie właśnie światło nazywamy światłem nie spolaryzowanym. Jeżeli w jakiś sposób uda nam się zmusić promienie do drgania w określonym kierunku to otrzymujemy światło spolaryzowane.
Światło spolaryzowane występuje w naturze -jest to światło odbite od wszelkich powierzchni takich jak woda, lakier samochodowy, szyba itd.

Kiedy fotografujemy błyszczące obiekty, takie jak np. szyby, powierzchnie wody, różne przedmioty odbijające światło (nie matowe) to odbite od nich światło spolaryzowane powoduje powstanie na fotografii niekorzystnych odblasków, które w znacznym stopniu pogarszają kontrast światłocienia.
Właśnie za pomocą filtra polaryzacyjnego możemy pozbyć się tego nieprzyjemnego efektu.



Kiedy obracamy filtr polaryzacyjny w oprawce dookoła jego osi optycznej ustawiamy takie jego położenie, że płaszczyzna polaryzacji filtra i płaszczyzna polaryzacji światła są zgodne ze sobą.
Filtr będzie przepuszczał wtedy jedynie spolaryzowane światło. Kiedy zmienimy położenie filtra (obrócimy go o 90 stopni w stosunku do poprzedniego położenia) zatrzymamy światło spolaryzowane, a przepuścimy jedynie światło nie spolaryzowane.


Zdjęcie powstałe z sklejenia dwóch fotografii na których różnie ustawiono obrót filtra.

Do czego w takim razie możemy użyć filtra polaryzacyjnego ?
Dzięki jego użyciu możemy pozbyć się z zdjęcia odblasków, które występują na odbijających światło powierzchniach.
Za jego pomocą możemy także wzmocnić (przyciemnić) błękit nieba. Wzmacniamy także wyrazistość chmur. Najsilniejsze działanie filtru polaryzacyjnego zaobserwujemy wtedy, gdy oś optyczna obiektywu aparatu fotograficznego tworzy kąt prosty z kierunkiem padania promieni słonecznych.


Zdjęcie wykonane bez użycia filtra polaryzacyjnego.


To samo ujęcie ale zdjęcie wykonane z użyciem filtra polaryzacyjnego.


Kolejny raz to samo ujęcie. Zdjęcie z użyciem filtra polaryzacyjnego jednak z innym ustawieniem obrotu
(około 90 stopni w stosunku do poprzedniego)


Filtr polaryzacyjny pogłębia także kolor zielony oraz inne kolory (zwłaszcza kiedy powierzchnia fotografowanych elementów jest lśniąca –dzięki filtrowi pozbędziemy się odblasków).
Kolejną istotną rzeczą związaną z użyciem filtra polaryzacyjnego jest to, że na zdjęciach wykonanych z jego użyciem, barwy są „cieplejsze” niż w rzeczywistości.

Jak używać filtra polaryzacyjnego ?
Jak pisałem wcześniej filtr ma budowę pozwalającą na jego obracanie w odpowiedniej osi.

Za przykład posłuży nam aparat Minolta Z1, który ustawimy w trybie AF (czyli automatycznego łapania ostrości).

Wybieramy interesujące nas ujęcie i wciskamy do połowy przycisk spustu migawki. Aparat łapie ostrość informując nas o tym za pomocą dźwięku a także podświetlając kwadrat autofocusa na wyświetlaczu na czerwono. Musimy cały czas trzymać wciśnięty do połowy przycisk spustu migawki dzięki czemu blokujemy ekspozycję (jest to bardzo ważne bo bez tego elektronika aparatu będzie próbowała kompensować nasze próby ustawienia filtra polaryzacyjnego w innej osi).
Teraz wolną ręką zaczynamy obracać filtr polaryzacyjny (ważne: pamiętajcie o odpowiednio mocnym przykręceniu samego filtra do tulejki lub pierścienia pośredniego !!!) i obserwujemy efekty na wyświetlaczu LCD lub w wizjerze. Kiedy osiągniemy interesujące nas np. przyciemnienie błękitu nieba wciskamy spust migawki do końca, robiąc zdjęcie.
Pamiętajmy także o tym, że filtr polaryzacyjny zabiera nam sporo światła, dlatego możemy go używać właściwie tylko przy dobrym oświetleniu.

Poniżej parę dodatkowych przykładów (które postaram się w niedługim czasie jeszcze uzupełnić) –zdjęcia wykonane z użyciem filtra polaryzacyjnego w różnych ustawieniach obrotu:










Stosując odpowiednio krótki czas naświetlania można osiągnąć bardzo ciekawe, mroczne efekty nawet fotografując w dość mocnym dziennym świetle:





Do testów został użyty filtr polaryzacyjny firmy KING oraz aparat Minolta Z1.



Uzupełnienie testu: autor Radjon

W tym miejscu pragnę odrobinę poszerzyć instrukcję Fatman'a o tzw. "naukowe" ustawianie polara

Wszystkie polary (a przynajmniej te, z którymi ja się spotkałem) mają specjalny znaczek na ruchomej części pierścienia.
Najczęściej jest to kółeczko, strzałka bądź trójkącik
Znaczek ten wskazuje nam kierunek, z którego docierające do obiektywu światło spolaryzowane będzie blokowane

A teraz uproszczona instrukcja jak z tej wiedzy korzystać:

1. robiąc zdjęcie staramy się ustawić tą strzałkę w kierunku słońca:

jeżeli wyobrazimy sobie płaszczyznę, na której leżą:
- oś długa obiektywu (prosta) oraz
- słońce - punkt
a jest tylko jedna taka płaszczyzna

to nasza strzałka ma leżeć dokładnie na tej płaszczyźnie - wtedy najsilniej blokowane są odbicia spolaryzowane !
oczywiście zawsze możemy trochę poeksperymentować rotując polar odrobinę w prawo bądź w lewo dzięki czemu zwiększymy ilość docierającego światła



2. fotografując wodę znaczek należy ustawić pionowo w dół (prostopadle do wody)

w przypadku fotografii wody położenia słońca nas już tak bardzo nie interesują gdyż zależy nam głównie na likwidacji odbić i odblasków pochodzących z samej wody
dzięki prawidłowemu ustawieniu polara możemy w pewnym stopniu zobaczyć co dzieje się pod powierzchnią wody oraz wydobyć prawdziwy jej kolor

3. Jeżeli chodzi o kolejność ustawiania to ja najpierw ustawiam polar a dopiero potem blokuję migawką bo wtedy lepiej aparat dobiera jasność całego zdjęcia
w innym przypadku zdjęcia często wychodzą zbyt ciemne ... ale to często zależy od światła i od obiektu

4. Aby nie zaciemniać napisze tylko jeszcze, że polar obrócony o 180 stopni daje taki sam obraz ...



Komentarze odnośnie tego tekstu proszę dodawać wyłącznie w wątku do którego link podaję poniżej:

http://cyberfoto.pl/viewtopic.php?p=99775